+*¨^¨*+ L O L I W A A N ¤ B A N G K O K - P A R A D I S E +*¨^¨*+

NERD เป็นศัพท์อธิบายความหมายของบุคคลผู้ซึ่งตั้งใจอ่านหนังสือ

ที่มา : หัวสมองอันน้อยนิดของหวานคิดความหมายแบบนี้ขึ้นมาเอง ไม่ได้ดูจากดิคชันนารีเล่มไหน

 

ช่วงสอบที่ผ่านมา วันที่ 21-25 กรกฎาคม เป็นช่วงที่เครียดที่สุด ไม่ได้เครียดจนร้องไห้แบบนี้เพราะเรื่องเรียนมานานแล้ว

วิชาที่เป็นปัญหากับชีวิต ดันเป็นวิชาเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ (ซึ่งเกิดมาหวานไม่เคยเครียดกับคณิตศาสตร์เลย)

วิชานั้นคือ QA (Quantative Analysis) วิเคราะห์เชิงปริมาณนั่นเอง

เรียนเกี่ยวกับอะไรนะเหรอ? ก็วิเคราะห์จุดคุ้มทุน ค่าใช้จ่ายในการขนส่งน้อยเท่าไหร่? บลาบลาบลา ประมาณนี้แหล่ะ

ดูสนุกเนอะ แต่ ยากมากเลยหล่ะ(บวกกับหวานเองปล่อยความไม่เข้าใจให้มันค้างคามาตั้งแต่เริ่มเรียนด้วยแหล่ะ) มันเลยไม่เข้าใจไง?

เครียด ๆๆ กลัวติดเอฟ แต่พอสอบเสร็จ โล่งมาก เพราะสอบแล้วเฉลยเลย

หวานก็ดูๆๆๆ อ่า ถูกข้อนึงสิบคะแนนแล้ว อ่า ถูกอีกข้อแล้ว เป็น 20แล้ว อีกสองข้อ ถูกบางจุดผิดบางจุด เฉลี่ยกันไป สรุปน่าจะได้26/40 (บวกลบสองนะ)

ก็โอเค ผ่านมันมาได้โดยดี หายเครียดแล้วตอนนี้ เริ่มใหม่ไฟนอล ส่วนวิชาอื่น ก็คิดว่าทำได้โอเค คะแนนออกมาคงอยู่ที่มีนแหล่ะ ฮาฮา ไม่หวังสูงหรอก

 

สอบเสร็จ ก็ฉลองโดยการดื่มน้ำเมา ซึ่งหวานไม่ได้ดื่ม หนักไปทางเต้น เต้น เต้น เต้น เต้นคนเดียวหวานก็ยังจะเต้น หุ่นอ้วนๆนี่แหล่ะเต้มมันเข้าไป 55

เต้นเสร็จกลับบ้านเพื่อน ล้างเนื้อตัว (เพราะเต้นจนเหงื่อออกเลยคิดดูดิ) ไปกินติ่มซำตอนตีห้า ไอ้หยา!บ้าเนอะ ไปกินกัน 8 คน ก็ฮากันไป

เช้ามาหกโมงกลับบ้านไปออกรถไปพัทยา ระหว่างทางคุณหวานหลับตลอด จนที่บ้านไปสวนสัตว์ หวานก็ให้อาหารสัตว์ไปหลับไป ก็ฮาดี

สรุปทริปกับที่บ้านนี่คุณหวานหลับตลอด ตื่นเฉพาะตอนเค้าตั้งกล้องถ่ายรูปกัน ซึ่งที่บ้านดีมาก ให้หวานถือกล้อง สรุปหวานเลยมีรูปตัวเองน้อยสุด รูปหลานซะเยอะ

 

จบแบบหวานๆ (คือการจบห้วนๆ อยากจบก็จบ)

 

เลี้ยงส่งจิ๊บกับเลี้ยงน้องและหลานรหัส ทำเอาคุณหวานหนักขึ้น 2 กิโล

สองกิโลนี่ขึ้นภายในสองวัน แต่เวลาลดนี่ต้องใช้เวลาเป็นหลายสัปดาห์เลยนะ อ๊ากกกกก เบื่อการลดน้ำหนัด แต่ก็อยากผอมอะ ทำไงดี?

 

อยากได้บัญชีเอ แต่คงยากแล้วหล่ะ เพราะเสมือนจะทำผิด ทำไม่ครบไปซะเยอะ แต่ก็จะสู้ต่อไป ขอสักบีบวกจะได้มั้ยเนี้ย

 

บ่นบ่นบ่น บ่นมากแก่เร็ว งั้นเลิกบ่นแล้ว

 

เดี๋ยวมาอีดิทลงรูปช่วงเนิร์ดทีหลัง ตอนนี้อยู่ห้องคอมมหาลัย

 

บล๊อคนี้สืบเนื่องมาจากการคิดเล่นๆของหวาน
อาจจะเวิ่น ไร้สาระแก่นสารใดๆ

 

พูดมาก พูดน้อย
ณ ปัจจุบันยังไม่มีตัวชี้วัดว่าพูดมากพูดน้อยนี่มันปริมาณเท่าไหร่ ดังนั้นหวานเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนพูดมากพูดน้อย
แต่หวานคิดว่า บางที คนเราอาจเป็นทั้งคนพูดมาก และพูดน้อยเลยก็ได้
ยกตัวอย่างเช่น
หวานกับเพื่อน ต.(อักษรย่อของเพื่อนในกลุ่มที่คงจะเดากันได้) หวานอาจเป็นคนพูดมาก เพราะเพื่อน ต.นี่พูดน้อย
หวานกับเพื่อน อ.(เพื่อนนอกกลุ่มแต่ในคณะที่อาจจะเดายากหน่อย) หวานเป็นคนพูดน้อยทันที เพราะเพื่อน อ.ชีช่างพูด

 

แต่ถ้าให้หวานลองมองตัวเองหล่ะ? หวานคิดว่าตัวเองเป็นคนพูดน้อยนะ
หวานชอบเป็นคนฟังมากกว่า นอกเสียจากจะเป็นเรื่องที่หวานอยากจะเม้าท์จริงๆ (ซึ่งมันมีไม่กี่เรื่องหรอกที่หวานสนใจ)
ยกตัวอย่างเช่น
ให้หวานเม้าท์คนอื่น หวานจะมีข้อมูลน้อยมาก เพราะไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่นเท่าไหร่(แต่เรื่องคนใกล้ตัวจะสนใจอยู่)
แต่หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับญี่ปุ่น ละครเวที หวานอาจจะชอบเม้าท์ก็ได้ เพราะหวานชอบอะไรทำนองนี้(แต่หวานก็ยังคงชอบที่จะฟังความคิดเห็นคนอื่นมากกว่าอยู่ดีแหล่ะ)

 

หวานกับพี่สาว(จิ๊บ)
แทบทุกคนที่รู้จักหวานกับจิ๊บ จะบอกว่า "จิ๊บดูคุยเก่งกว่าหวาน" ตอนแรกที่หวานได้ยินรู้สึกว่า "เหมือนโดนด่าว่าตัวหวานเองหดหู่เลย" 55
แต่หวานเองก็ยอมรับนะ ถ้าเทียบกับพี่สาว หวานก็ไม่ร่าเริงเท่าเขาหรอก แต่อันที่จริงเวลาอยู่บ้าน หวานกับจิ๊บก็ไม่ค่อยได้คุยกันหรอก ปกติบ้านอื่นเป็นอย่างนี้มั้ยนะ?
เวลาหวานและจิ๊บมีปัญหาหรือมีเรื่องอะไร เราเลือกที่จะโทไปหาพี่ชาย(เฮียเล้ง) อาจเป็นเพราะเรารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่สามารถให้คำตอบหรือช่วยอะไรเราได้
แต่ถ้าเราโทหาเฮียเล้ง เราจะได้มุมมองที่แตกต่างไปจากเรา หรืออาจเป็นเพราะบางครั้งเราหลีกเลี่ยงการมีปากเสียงกัน เราอาจโทไปหาเฮียเล้งเพื่อทำให้อารมณ์สงบลงก็เป็นได้
ยกตัวอย่างเช่น
จิ๊บโทหาเฮียเล้ง "หวานมันไม่ยอมเอาขยะไปทิ้งหล่ะ ทั้งๆที่ก่อนออกจากบ้านจิ๊บก็บอกมันแล้วว่าอย่าลืมเอาไปทิ้ง ทำไมต้องรอให้จิ๊บเอาไปทิ้งคนเดียวเหรอ" บลาบลาบลา
หวานโทหาเฮียเล้ง "จิ๊บมันว่าบ่นว่าหวานไม่ยอมเอาขยะไปทิ้ง ก็เมื่อวานหวานเหนื่อย ไม่สบาย หวานก็ลืมไปเลย แล้วก็ใช่ว่าหวานจะไม่เคยเอาไปทิ้งนี่ ครั้งก่อนนี้คนที่เอาไปทิ้งก็หวาน" บลาบลาบลา

 

ไหงมันหลุดออกจากเรื่องพูดมากพูดน้อยไปได้ฟะ เข้าเรื่องๆ "หวานคิดว่าการที่เราเป็นคนพูดมากพูดน้อยสัมพันธ์กับการที่เราสนใจเรื่องคนอื่นมากแค่ไหนหล่ะ"
เช่น หวานไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่น หวานจะคิดเรื่องตัวเองมากกว่า ดังนั้นหวานเลยไม่ค่อยมีเรื่องจะพูดกับคนอื่น (หวานว่าคนเราคุยกันส่วนใหญ่ก็คุยเรื่องคนอื่นหล่ะ)
หรือคนบางคนสนใจเรื่องคนอื่นไปหมดก็จะพูดมาก เพราะมีเรื่องคนอื่นให้พูดมากหน่อย หรือเขาอาจเป็นประเภทคุยเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟัง(ซึ่งแตกต่างกับหวานที่มักจะคิดว่า เรื่องของเรา เราก็คิดเอง)
อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ใช่ว่าหวานกำลังว่าคนที่เล่าเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟังนะ หวานออกจะชอบคนแบบนี้ซะอีก เพราะหวานก็คิดว่าการที่เราสามารถเล่าเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟังได้ มันดีกว่า จะได้ไม่ต้องคิดมาก
และที่สำคัญ หากหวานเองที่เป็นคนไม่เล่าเรื่องตัวเอง อยู่กับคนแบบเดียวกัน มันคงเงียบน่าดู นอกจากนั้น หวานก็เป็นมนุษย์ที่รู้สึกว่าเราน่าจะช่วยคนอื่นได้บ้าง แม้จะแค่รับฟังก็อยากจะรับฟัง
เช่น หวานเคยร้องไห้เพราะรู้สึกว่า ทำไมช่วยเพื่อนไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นเพื่อนกันแต่ทำไมเราไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาให้เพื่อนได้ ดูงี่เง่าเนอะ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆหล่ะ
ดังนั้นเพื่อนคะ หากหวานทำให้ใครกังวลว่าหวานเครียดอะไรก็ขอโทษด้วยนะ แต่หวานก็เป็นคนอย่างนี้แหล่ะ (น่าหนักใจเนอะ) แต่ก็จะพยายามมีอะไรจะบอกแล้วกันนะ

 

จบแบบหวานๆ (หมายถึงจบแบบกะทันหัน ไร้ซึ่งบทสรุป)
บล๊อคนี้เกิดจากการนั่งคิดเล่นๆของหวาน อันเนื่องมาจากคำพูดที่ว่าหวานพูดน้อยของคนใกล้ตัวหวาน ทำให้หวานคิดต่อมาถึงขนาดนี้แล

ปล. หวานสมควรไปเรียนการพูดและการใช้คำไทยใหม่จริงๆแหละ เร็วๆนี้หวานก็เลือกใช้คำผิดอีกแล้ว และมันทำให้ความหมายดูแย่เลย
หากมีใครเข้าใจอะไรผิด หรือโกรธหวาน หวานว่ามันคงจะเกิดจากการใช้คำผิดนี่แหละ คนใกล้ตัวก็คงรู้ว่าหวานมักพูดผิด(โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองพูดผิดสื่อความหมายผิด)
ส่วนนึงคงมาจากการที่หวานมักอยู่แต่กับความคิดตัวเอง ทำให้ไม่สามารถสื่อความคิดออกมาเป็นคำพูดที่ใช้สื่อสารกับคนอื่นได้หละมั้ง

ปล.สอง ช่วงนี้เห็นหวานเมคมันนี่ไม่ใช่อะไร เก็บเงินไว้ใช้หลังเรียนจบนั่นเอง และมีสิ่งที่หวานอยากได้อยากทำหลายอย่าง เช่น ช้อปปิ้ง ท่องเที่ยว บลาบลาบลา

ปล.สาม อยากให้ตัวเองเป็นคนจัดสรรเวลาเป็น เพราะหากยังเป็นอย่างนี้อยู่ ต่อให้วันนึงมีร้อยชั่วโมงก็คงไม่เพียงพอสำหรับหวาน

ปล.สี่ ใครรู้ที่ขายส่ง เชือกผูกรองเท้า ช้อนรองเท้า เนคไท บอกหวานด่วน หวานต้องซื้อมันก่อนวันที่ 24กรกฎาคม เพื่อจะได้ฝากพี่สาวกลับไปให้ที่บ้านหละ ช่วยหวานที พลีสสสสสส

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สักวันเธอจะเข้าใจ - เพลงของ Jetset're

ไม่เคยฟังหรอก แค่ชื่อเพลงมันปะทะความรู้สึกนึกคิดของหวานตอนนี้เท่านั้น

 

ถ้าเป็นคนใกล้ตัว อ่านหัวข้อแล้วอาจรู้ว่าหวานพูดถึงเรื่องอะไร แต่มันน้อยมากที่คนจะรู้ถึงเรื่องที่ทำให้หวานเศร้าตอนนี้

เพราะหวานไม่ได้บอกใครมากนัก หวานเองรู้ว่า "มันเป็นเรื่องของหวาน" ที่หวานเองเท่านั้นที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้

 

สักวันเธอจะเข้าใจ (เป็นญาติพี่น้องกับสักวันฉันจะดีพอ) -*-

คนเราหลายครั้งคงเคยคิดว่า "ทำไมคนอื่นไม่เข้าใจเรานะ" หวานเองก็เคยเป็น

แต่ตอนนี้ "เธอ" ในชื่อเพลง หวานคิดว่าอาจจะเป็นหวานก็ได้ แล้วเมื่อไหร่ หวานจะเข้าใจ?? เข้าใจความรู้สึกของใครคนนึง

ตัวหวานเอง ไม่รู้นะว่าตัวเองเป็นคนแคร์คนอื่นหรือเปล่า หวานอาจไม่แคร์ความรู้สึกคนอื่นก็ได้มั้ง หวานเลยทำเรื่องแย่ๆบ่อยๆ โดยไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลง

ไม่ซิ หวานเคยคิดจะเปลี่ยนนะ แต่ไม่ได้พยายามมากกว่า โดยให้เหตุผลว่า เพราะมันเป็น space ของหวาน

คนเราต้องมี space มั้ย? ต้องมีพื้นที่ของตัวเองมั้ย ในเมื่อหากคนที่อยู่ข้างๆคุณเค้าไม่มี space ที่กั้นระหว่างเค้าและคุณ?

มันจะไม่เป็นการเอาเปรียบหน่อยเหรอ ที่ตัวคุณเรียกร้องต้องการ space นั้น ทั้งๆที่ตัวหวานเองไม่ต้องการเอาเปรียบใคร แต่หวานเองก็ทำ แย่เนอะ??

 

ที่หวานบอกว่า สักวันเธอจะเข้าใจเป็นญาติกับสักวันฉันจะดีพอ

เพราะหวานคิดอย่างนั้นนะซิ "สักวันหวานจะดีพอ"--แล้วเมื่อไหร่นะ?

จะทำได้เหรอการไม่ปิดกั้นตัวเองนะ ถ้าทำไม่ได้อย่าพูดเลยดีกว่า(ใครคนนึงคงคิดอย่างนี้ซินะ)

 

หวานใจหายวูบ หล่นไปอยู่ตาตุ่ม และรู้สึกภาพข้างหน้าเบลอไปหมด หัวสมองก็เบลอ ลอยๆ เหมือนอาการตอนจะเป็นลม 

ไม่ได้เป็นเพราะไม่ได้กินข้าวจนจะเป็นลม หรือไม่สบายอะไร แต่เป็นเพราะข้อความที่อีกฝ่ายสื่อออกมา และหวานคิดไปเอง คิดไปไกล

การคิดไปเองนี่น่ากลัวมากนะ ไม่ดีเอาเสียเลย ขอตัดจบเพียงแค่นี้หล่ะกัน พร่ำมากยิ่งเศร้ามาก

 

ทุกปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ เชื่อซิหวาน

 

 

 

อัพบ้าไร้สติครั้งนี้ จะรวบรวมเหตุการณ์ปีก่อนๆ มาไว้

ทุกอย่างแม้มันดี ไม่ดี มันก็จะผ่านไปได้ด้วยดี หากเรามีปาปริก้า (เอ๊ย มั่วแหล่ะตู) หากเรามีความเข้มแข็งและมีคนคอยช่วยเหลือเรา

อัพบ้าไร้สติครั้งนี้ ขอประมวลทุกเหตุการณ์จดจำไว้ในความทรงจำกันดีกว่า

 

๑.  ปีใหม่ ๒๕๕๐ หวานเสียเงินสามร้อยกับวงไพ่ที่เล่นกับญาติๆ สมสิบและป๊อกเด้ง

๒.  ขึ้นแปลเพดในงานบอลประเพณี ร้อน ดำ เหนื่อยแต่ก็สนุกมากเช่นกัน

๓.  มีนา ไปเกาะเสม็ดกับจิ๊บและเฮียเล้ง ซ้อนมอไซด์เฮียเล้งตระเวณรอบเกาะ ระทึกมาก

๖.  เลยกลับมารับน้องที่จุฬาฯ พร้อมน้ำตา (ที่ทั้งเสียใจและดีใจ)

๗.  พบเจอน้องคนนึงทางเอ็ม (คงรู้ตัวนะว่าใคร)

๘.  ตื่นเต้น มีน้องรหัส แบกหนังสือให้น้องสองตระกร้าใหญ่ๆ

๙.  มีน้องรหัสบุญธรรม โดยการเสนอหน้าไปขอเป็นเอาดื้อๆ

๑๐.คิดถึงคนบางคน และเริ่มโทหาคนๆนั้น

๑๑.มิถุนา จิ๊บไปเมกา บ้านเน่า ไม่มีคนดูแลสองอาทิตย์ เริ่มติดเกมส์สลาฟไม่ยอมหลับยอมนอน

๑๒.สิงหา วันเกิดเฮียเล้งซื้อของขวัญหมดพันกว่า

๑๓.มีเหตุการณ์ทำให้เราร้อนเงินเกิดขึ้นก่อนไปเที่ยวนครปฐมกับเป้

๑๔.กันยา วันเกิดตัวเราเอง มีความสุขมาก รักเพื่อนแซด รักนุก รักน้อง รักพี่ รักทุกๆคน ได้มายเมโลดี้ตัวโต(ที่ตอนแรกไม่รู้จักเลยว่าคือตัวอะไร แต่ตอนนี้รักอย่างหัวปักหัวปำ)

๑๕.ตุลา กลับบ้าน และได้ออกท่องเที่ยวโดยตัวเองที่ภูเรือ เป็นทริปเล็กค้างสองคืนที่จะจดจำจนวันตาย เพราะได้ทำทุกอย่างได้โบกรถหลังไม่ได้โบกมานาน

     เป็นทริปแรก เป็นความทรงจำ ทั้งตื่นเต้น สนุก ระทึก ลุ้น(เฮ้ย แกไม่ได้ไปแสดงต้มยำกุ้งนะยะ) สรุป คือ มันส์สุดๆ

๑๖.คิดถึงคนบางคนมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันเราก็เริ่มสนิทกับใครบางคนมากขึ้น

๑๗.ท่องเที่ยวกับเพื่อนนุกก่อนเปิดเทอมสอง น้องงอนเพราะเราติดวงไพ่

๑๘.เริ่มอ่านหนังสือเตรียมสอบมิดเทอม เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อ่านก่อนสอบนานขนาดนี้ (เพราะมีคนจี้หล่ะเลยทำ) ฮาฮา

๑๙.พฤศจิกายน เมาหัวราน้ำ แฮงค์ อ๊วก ตอนต้นเดือน และโดนคนตักเตือนมากมาย จิ๊บไม่ว่าอะไรเท่าไหร่ แต่กลับดูแลดีมาก จนละอายใจ

๒๐.ปลายเดือนพฤศจิกายนไปเที่ยวปาย รูปสวยๆ ทริปสนุกๆ โดยไม่เสียเงินเลย (แต่ก็ไม่มีของฝากกลับมาเช่นกัน เพราะไม่มีเงินติดตัวไปเลย)

๒๒.ธันวามีคนมานอนเป็นเพื่อนหนึ่งคืน ฮาดี เพราะเราที่เป็นเจ้าบ้านกลับหลับก่อน~~

๒๓.สอบสอบสอบ แอบนิสัยไม่ดีไม่ยอมอ่านหนังสือเท่าไหร่ แต่ก็ผ่านมาได้

๒๔.สอบเสดวันที่๒๗ และต้องรีบกลับบ้าน โดยมีงานลนก้นอยู่ โชคดีเพื่อนช่วยทำให้ ขอบใจจริงๆนะเป้ นัท

๒๕.กลับบ้าน ขายของขายของ ฉลอง ฉลอง บูชา บูชา ไม่ได้ทำอะไรเลย

๒๖.ไปสระไดร์เล็มผมที่ร้านที่บ้านนอก สรุปใช้เวลาสองชั่วโมง ได้ผมหน้าม้าเต่อที่ไม่ถูกใจมาไว้บนศีรษะ T_T

๒๗.จับเงินรางวัลได้กำไรแปดสิบบาท(ลงไป๔๒๐ ได้กลับมา ๕๐๐)

๒๘.แต่เสียเงินไปกับวงไพ่ปีใหม่ "สมสิบ" สองร้อยห้าสิบบาท (เสียน้อยกว่าปีก่อนห้าสิบบาท) ถือว่าพัฒนาขึ้น

     (เพราะไม่ได้เล่นยันเที่ยงคืนเหมือนปีก่อน ถ้าเล่นนานกว่านี้ก็คงเสียมากกว่านี้)

๒๙.ไปฉลองต่อที่บ้านเพื่อน สุดซอยสุดซอย หมดไปเจ็ดแก้ว

๓๐.สวัสดีปีใหม่โดยการโทไปง้องแง้งกับคนอื่น (อยากบอกว่าตอนนั้นหวานกำลังได้ที่เลยหล่ะหลังเที่ยงคืนเนี้ย)

๓๑.เจ็ดแก้วกลับบ้าน ใช้เวลาอยู่กับคนสำคัญ ดีใจที่ได้อยู่ปีใหม่ด้วยแม้จะเป็นเวลาไม่นาน

๓๒.ก้าวเข้าสู่ปีหนูด้วยอาการมึนๆ คุยกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง และหลับลงไปโดยคุยกะคนๆนั้นเป็นคนสุดท้ายในคืนสิ้นปี ฮิ้ว~~~

 

วันแรกแห่งปีตื่นมาด้วยอาการมึน แต่ก็สดใส เย้

พร้อมทั้งเริ่มละอาย เพราะเมื่อคืนหลังกินสุราไปเจ็ดแก้วก็พูดมากผิดปกติ และง้องแง้งผิดปกติ(แอบกระโดดเล่นกลางถนนด้วย)

สรุปเมื่อคืนส่งข้อความไปหาคนที่หวานมีเบอร์และอยากส่งไปทั้งหมด ๑๖ ข้อความ โทหาอีกคนสองคน(แต่ก็ส่งข้อความไปด้วยนะ)

ได้เมสเซจปีใหม่ทั้งหมด ๒๖ ข้อความ (แอบไม่ได้จากคนที่คาดว่าจะได้) และมีคนโทมาแฮปปี้นิวเยียร์อีก ไม่ได้นับไว้

ขอบคุณทุกคนที่โทมาและเมสเซจมา อยากบอกว่าหวานจำไม่ได้เลยว่าเมสเซจใครเป็นของใคร เพราะมือถือหายเลยไม่มีเบอร์เพื่อน

แต่ก็ขอบใจทุกๆคนมาก รักมาก รักแซดทุกคน รักนุก (อยากบอกว่าแกเป็นเมสเซจปีใหม่เมสเซจแรกเลย) ตามติดมาด้วยเป้

เมสเซจรองสุดท้ายคือจากนัท ยามหกโมงเย็น ส่วนเมสเซจสุดท้ายจากใครไม่รู้ ตอนเกือบสี่ทุ่ม

 

จบไปหนึ่งปี ปีหมูที่มีเรื่องแย่ๆและดีๆมากมาย

ส่วนปีหนูที่กำลังจะมาถึง ก็ขอให้ทุกคนลืมสิ่งแย่ๆ จดจำสิ่งดีๆ และเริ่มต้นใหม่ด้วยกำลังที่มี ขอให้มีความสุขทุกคนนะ

 

ปล.ถึงคุณ แม้จะบอกไม่ได้ว่าเป็นอะไรกัน แต่ก็รู้สึกดีๆเหมือนมีกันและกันใกล้ๆ (เสี่ยวจริงตู) อะกิ๊บกิ๊ว กิกิ~~

 

 

 

 

 

แต่...ร้านเจ้ากรรมพาเราตัดหน้าม้า กลับมาหน้าม้าอีกแล้ว ทั้งๆที่อยากลองไว้แสกข้าง

ไปมหาลัย เพื่อนทัก กระเทย หลุดออกมาจากคาบาเร่ต์ไหน? แกยังกะตุ๊กตายางเลย ทักแต่ละอย่างดีๆทั้งนั้น ฮาฮา

ดังนั้น ถือโอกาสนี้อัพรูปกระเทยแล้วกัน เป็นที่ระลึก เพราะชั้นจะไม่ไดร์ตรงอีกนานเลยหล่ะ ฝังใจ

 

ปล. โปรแกรมหน้า กลับบ้านสัปดาห์หน้า จะม้วนไฟฟ้าเป็นลอนๆ ลุคใหม่ รอดูกันได้

ปล.สอง กลับบ้านนอกสัปดาห์หน้า หวานจะได้เจอใครมั้ยเนี้ย คนนั้นนะ คนนั้นนะ กลับมาหาหวานที่เมืองพลหน่อยดิ

     (จะเอาแต่ใจเกินไปแล้วแก ไอ้หวาน)

ปล.สาม เพลงที่สเปซเปลี่ยนใหม่ ชอบมาก เพลงทุ่งดอกไม้บาน ของ The Richman Toy วงนี้เพลงเพราะมากมันส์มาก ฟังกันซะ

 

 

 

ผีซาดาโกะ คาบาเร่ต์ ตุ๊กตายาง

 

มาแล้ว...อัพบ้าไร้สติครั้งที่หนึ่ง ฉลองคริสต์มาส

คริสต์มาส หวานกลับต้องอ่านหนังสือ อ่านอ่านอ่านอ่านจนหัวฟู สอบเสร็จไม่มีแรงทำอะไร กลับบ้านอย่างเดียว

คริสต์มาสปีนี้ มันช่างเหนื่อย เปมือนกับชีวิตนิสิต มันช่างเหนื่อยจริงๆ...

 

ฉลองคริสต์มาสด้วยการ พี่สาวลืมนัด เย้

ฉลองคริสต์มาสด้วยการ ทำข้อสอบไม่ค่อยจะได้ เย้

ฉลองคริสต์มาสด้วยการ หงืด หงืด และก็หงืด (เหนื่อยมาก ยิ้มไม่ออกเลยงะ)

และสุดท้าย ฉลองคริสต์มาสด้วยการได้รับคำพูดของอาจารย์ที่ปรึกษา ที่ว่า "เธอดูเปลี่ยนไปนะ"

 

อันที่จริงครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่อาจารย์พูดงี้ มันหลายครั้งแล้ว และมันติดค้างในใจหวานมากงะ

ครั้งนี้หวานเลยถามเลยว่า "หนูดูเปลี่ยนไปยังไงเหรอคะ? เพราะหนูอ้วนขึ้นเยอะมั้งคะ?"

อาจารย์ "ไม่ใช่ แต่ก่อนเธอดูเป็นศิลปิน ไม่ใช่อย่างนี้" (พร้อมกับทำหน้าว่าตอนนี้หวานดูเลวร้ายลงมาก)

หวาน "แล้วเดี๋ยวนี้หนูดูเป็นยังไงเหรอคะ?"

อาจารย์ "เดี๋ยวนี้เธอดูเรียบร้อย" รึเปล่า?

หวาน หัวเราะ หึหึ...(พร้อมคิดในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่โดนบอกว่าดูเรียบร้อย) อาจารย์มอง ณ จุดไหนงะ อยากรู้จัง

แต่หวานก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มและเดินออกมา

 

คุยกับที่บ้าน ที่บ้านบอก เหรอ...ชั้นเห็นนับวันแกยิ่งศิลปิน โลกส่วนตัวสูงขึ้นทุกๆวัน

ช่ายเลย...หวานยังรู้สึกเลยว่าตัวเองโลกส่วนตัวสูงขึ้นทุกวัน แต่เค้ามองตรงไหนของหวานน้า เค้าถึงเห็นหวานเรียบร้อย

แล้วเค้าคิดอย่างที่พูดจริงเหรอ? คิดว่าหวานเรียบร้อยจริงเหรอ? รึว่าประชดหว่า? (เป็นไปได้ปะ)

แต่ไม่เอาหรอก ไม่อยากคิดในทางไม่ดี ก็แค่...เหนื่อยๆแล้วมาเจอคนมองตัวหวานในแบบที่ไม่ใกล้ความเป็นตัวหวาน

ทำเอาหวานคิดไปวูบนึงว่า อาจารย์จำคนสลับกันแหงเลย (แต่ไม่น่าจะเป็นงั้น เพราะเค้าทักหวานอย่างนี้ทุกทีที่ได้คุยกันเลยงะ)

 

เป็นคริสต์มาสที่มีเรื่องรกหัวเข้ามาจริงๆ ก่อนหน้านี้ก็เรื่องร่างกายแย่ๆนี่แล้ว ทำเอาเลิกคิดไม่ได้

เรื่องนี้ก็มาทำให้เหนื่อยหน่ายอีก เฮ้อ...เอาเข้าไป

 

 

 

 

วันนี้ อันที่จริงหวานมีงานที่จะต้องทำรอหวานอยู่ แต่หวานก็ไม่มีอารมณ์จะทำเลย แย่ๆ

ดังนั้น ขอหวานอู้มาอัพบล็อคหน่อยเนอะ

 

วันนี้ก็มาอัพเรื่องตัวเองแล้วกัน เป็น ๒๐ สิ่งที่เป็นตัวชั้น (ก็สเปซชั้นจะอัพเกี่ยวกับตัวชั้นไม่ได้รึไงยะ)

1.   หวานเคยเรียนซ้ำชั้น (เพราะอายุไม่ถึงเกณฑ์ยะ ไม่ใช่ว่าเพราะโง่)

2.   หวานเคยโดนครูตีเพราะเรื่อง ปีนต้นไม้ และเอาประทัดไปจุดที่โรงเรียน (ทำแต่เรื่องดีๆทั้งนั้น สมัยเด็กเนี้ย)

3.   สมัยเด็ก หวานเป็นทอม!!!

4.   เคยวิ่งไล่จับ ไอ้นั้น!!! (ละไว้ในฐานที่ไม่สมควรกล่าวถึง)

5.   ในอดีต หวานชอบแต่งกลอนมาก เคยแต่งกลอนห้าสิบบทไปเพราะคิดว่าจะได้ลงหนังสือ แต่เค้าไม่ปลื้มกลอนของชั้น อนาคตนักกวีเลยจบ (แต่ไม่ได้เก็บกลอนไว้แล้วนะ)

6.   ตอนเด็กหวานบ้าการ์ดยูกิมาก ไล่ตามซื้อหมดไปหลายพันบาท แต่...หวานเล่นไม่เป็น

7.   เคยหนีเที่ยวงานเทศกาลโดยไม่บอกที่บ้าน บทสรุปคือโดนทำโทษให้เขียนคำสำนึกผิดยี่สิบข้อ และห้ามกินข้าวเย็น(บ้านชั้นเข้มงวดมั้ยหล่ะ)

8.   เคยมีแฟนเป็นเด็กนักเรียนนอกสองคน คือเดนมาร์กและอเมริกา แต่ไม่ใช่ผู้ชายนะ!!! (ไม่ได้เป็นเกย์ แค่ชั้นเป็นแฟนกะทอมยะ)

9.   ต้องแตกหักกับเพื่อนสนิทตอนอยู่ม.สาม เพราะเรื่องผู้ชาย (ซึ่งตอนนี้ก็คุยกับเพื่อนคนนั้นเป็นปกติดีแล้วหล่ะ)

10. เป็นต้นเหตุให้ไม่มีเพื่อนสนิทที่โรงเรียนตอน ม.ปลาย (แต่ต้องขอบคุณเพื่อนรักสมัยประถมที่คอยอยู่ข้างๆ ทนคบตูมาได้ยาวนานมาก รักแกจัง)

11. เป็นคนตื่นสายมาก เคยเกือบโดนไล่ออกเพราะมาไม่เคยทันกิจกรรมตอนเช้าเลยสักวัน

12. ดังนั้น เวลาที่ตื่นสาย หวานเลยบอกให้เพื่อนเอารถไปส่งถึงภายในโรงเรียน (เพื่อที่ฝ่ายปกครองจะได้ไม่เห็น)

13. แต่แล้ว วันนึงฝ่ายปกครองก็ขี่จักรยานตามรถที่ชั้นนั่ง แล้วเค้าก็พบชั้นอยู่ ทำให้ชั้นโดนด่ามากมายและไม่สามารถทำเยี่ยงนั้นได้อีก

14. จึงเปลี่ยนวิธีใหม่โดยให้คนที่บ้านไปส่งโดยเข้าทางหลังโรงเรียน แล้วค่อยเดินลัดเลาะไปขึ้นอาคารเรียนแทน

15. วิธีนี้ไม่มีใครจับได้ และทำให้หวานเอาตัวรอดได้ทุกครั้งที่ตื่นสาย (แล้วแกไม่เคยคิดจะตื่นให้เช้าขึ้นรึไงฟะ -คำตอบคือ ไม่เคยคิดเลย) เหอเหอ

16. เคยโดดเรียนไปดูหนังที่ตัวเมือง (ซึ่งไกลจากบ้านตู ๗๔ กิโล) แล้วก็รีบกลับมาเรียน โดยปีนรั้วโรงเรียนเข้ามา (จะให้เข้าทางประตูก็โดนจับได้ซิเคอะว่าหนีเรียน)

17. ตอน ม.ปลาย เรียกได้ว่าเป็นคาสโนวี มีแฟนทั้งผู้ชาย ทอม และหญิงสาว (ไม่ไหว ตูเป็นไบเซ็กส์ชวลเหรอเนี้ย โอ้...ไม่นะไม่จริง)

18. และแฟนทุกคนก็โดนคำถามจากคนรอบข้างว่า "แกคิดดีแล้วเหรอคบหวานเป็นแฟน?" (ตูแย่ขนาดนั้นเลย พูดอย่างกับตูเป็นปิศาจกินแฟนงั้นแหล่ะ) บรึ๊ยยย...

19. เคยไม่ติดต่อเพื่อนรักเป็นเวลาสามเดือนโดยไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่เพื่อนโทหาทุกวัน และส่งเมลมาตลอด แต่หวานก็ไม่ยอมรับสายและไม่ติดต่อกลับเลยสักครั้ง

      (แต่เพื่อนก็ให้อภัย ขอโทษแกมากๆนะ ณ วันนี้ก็ยังอยากบอกขอโทษแต่พูดไม่ค่อยออกอะ ตอนนั้นชั้นไม่มีเหตุผลและทำตัวไม่ดีมากๆ ขอโทษนะ

      และก็ขอบคุณที่ทนคบชั้นเป็นเพื่อนต่อมาได้อีก อยากจะกระโดดกอดแกและบอกรักทุกครั้งที่เจอกัน รักแกมากนะยะ เพื่อนเลิฟ จุ๊บจ๊วบ)

20.  ดังจะเห็นได้แล้ว ว่าตูเป็นคนไม่ค่อยดีหรอก แต่...ถ้าวัดกันเรื่องใจ รักใครก็จริงใจหมดแหล่ะ

 

ถึงเพื่อน นุก ขอบใจที่มีกัน สั้นๆง่ายๆ สำหรับเรามองตากันก็เข้าใจเนอะ

ถึงเพื่อนแซด รักพวกแกมากๆ แม้ชั้นจะบ๊อง ตื้น มีอะไรไม่ยอมบอก แต่ก็เพราะรักมันก็ทำให้บางที่บอกไม่ได้อะนะ แต่อยากให้รู้ไว้ ว่าพวกแกเป็นกลุ่มเพื่อนที่ล้ำค่าของชั้น

 

ไปดีกว่า จะตีสามแล้ว หวานก็ยังนอนไม่หลับ เฮ้อ...พรุ่งนี้ต้องไม่สบายหนักกว่าเก่าแน่เลยอะ

ไปแล้วน้า บะบายจ้า

 

อัพ อัพ อัพ ครั้งก่อนเศร้ามานานแล้วเล่นเอาหลายคนเป็นห่วง ขอโทษก๊าบ

เอาน่า นานๆหวานเศร้าที จะไม่เศร้าอย่างนี้บ่อยๆนะ สัญญาจ้า ว่าแต่ตอนนี้ยังเศร้าอยู่ หวัดไม่หายสักที หายใจไม่ออก โฮ...

หลังจากครั้งที่แล้ว มือถือหาย มันก็ไม่ได้แย่อะไรมาก เพียงแต่ พอมือถือหายคนมีธุระก็จะโทหาไม่ได้ เช่น หมอ เป็นต้น

ช่วงนี้หวัดกิน กิน กินลมหายใจหวานไปแล้ว เพราะมันทำให้หวานหายใจไม่ค่อยออก โฮ...ย่ำแยจังเลย

 

เข้ามาบ่น ไม่มีอะไรมากหรอก อ๋อ...บ่นอีกเรื่อง เอาคอมไปลงใหม่มา เค้าลงแต่โปรแกรมใหม่ๆ ไม่เคยใช้ ใช้ไม่เป็น

จะย่อรูปยังย่อไม่เป็นเลย ทำเอาอัพรูปไม่ได้ แย่จังเลยวู้...

 

ตอนนี้อยากคุยกะคนๆนึง แต่คุยไม่ได้ เค้าอยู่ไกล ไกลเกินจะโทหาได้ เพราะมันเปลืองค่าโทร ดังนั้นเลยต้องอดกลั้นใจ

ตอนนี้นอยด์นิดๆ เพราะทุกอย่างในคอมมันหายหมดเลย แต่สิ่งที่เสียดายคือไดอารี่ รูปต่างๆ แย่จริง

มือถือหายพร้อมคอมเจ๊งมันช่าง...

 

ไปดีกว่า ไปเดินเล่นรอบบ้านสักรอบสองรอบ ออกกำลังกาย

เผื่อหวัดจะหายไป

 

ขอให้ทุกคนบนโลกมีความสุข อาเมน

 

 

ตามหัวข้อเลย เมื่อวานนี้มือถือหวานหาย หวานจำเบอร์เพื่อนไม่ได้เลยอะ

ดังนั้น กรุณาโทหาหวานด้วยนะเพื่อนทั้งหลาย ฮือ...ตอนนี้ที่พิมพ์ยังไม่ทันบอกพี่สาวเลยว่ามือถือหาย

กลัวอะ กลัวจิ๊บว่าอะ(ก็ต้องว่าแน่ๆหล่ะนะ แต่ไม่อยากให้ว่าเลย หวานเองก็ไม่อยากให้มันหายหรอกนะ ฮือ...)

 

พูดถึงวันลอยกระทง หวานไปลอยที่แม่ฮ่องสอนมาเจ้า ลอยกับพี่สาว ก็เป็นอย่างนี้ทุกปีหล่ะนะ

ตอนนี้หวานยังไม่รู้ว่าจะได้มือถือใหม่เมื่อไหร่ คงต้องกลับไปจุดเริ่มต้นใช้มือถือขาวดำจะดีกว่า จะได้ไม่มีใครอยากได้ไป 55+

เครียดอะ แต่ช่วยไม่ได้ มันหายไปแล้ว ถือว่าฟาดเคราะห์ สะเดาะซวยไปแล้วกันเนอะ

การไม่มีมือถือก็ดีอย่างเสียอย่าง ทำให้ติดต่อใครไม่ได้ แต่มันก็ทำให้ไม่ต้องวุ่นวาย ไม่เปลืองตังค์อีกต่างหาก

(แต่หวานก็ขาดมือถือไม่ได้หรอกนะ มันกลายเป็นปัจจัยที่ 5 ไปแล้ว ปัจจัยที่หกก็คงเป็นคอมพิวเตอร์เนี้ยหล่ะ)

ซึ่งตอนนี้คอมหวานก็เจ๊งอยู่ ช่วงนี้รู้สึกจะเสียของรักไปเยอะนะเนี้ย หวังว่าคงไม่เสียคนรักด้วยนะ (ได้ข่าวว่ายังไม่มี)

 

วันนี้อยากไปดูดวงแล้วหล่ะ ให้คนอื่นดูให้ แต่อยากดูหลายเรื่องอะ เรื่องการเรียน ความรัก การเงิน ฯลฯ

เซงอะ ไม่ไหวแล้ว การที่มือถือหายมันทำให้ไม่เป็นอันทำอะไรจริงๆนะ เพราะมันเคยหายครั้งนึงแล้วไง

ไม่น่าจะพลาดซ้ำสองเลยอะ ไม่ไหวๆ แย่ๆ โทษตัวเองเข้าไปไอ้หวาน เอาให้จำสักทีว่าควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้

 

แต่ก็เอาเถอะนะ คิดในแง่ดีไว้ดีกว่า แค่มือถือหาย ถ้าต้องเสียของรักอย่างอื่นไปคงจะเสียใจกว่านี้

ยังมีคนที่เสียของสำคัญไปมากกว่าเราเยอะ สู้เข้าหวาน สู้ๆ

 

ปล. เมื่อวานมีเรื่องอะไรเข้ามาเยอะแยะ เกือบร้องไห้ แต่ไม่รู้จะร้องกับใคร ไม่อยากทำให้ใครเป็นห่วง

แต่ในบางครั้ง ก็อยากจะกอดใครแล้วร้องไห้ อยากบอกว่าตัวหวานเองอ่อนแอนะ เห็นทำหน้ายิ้มๆ ทำหน้าไร้ความรู้สึกอย่างนี้

แต่ตัวหวานเองก็รู้สึกไม่ดีเป็นเหมือนกันนะ ไปดีกว่าบ่นสารพัดแล้ว บะบายก๊าบ

 

 

วันศุกร์ที่ 9 พ.ย. เป็นวันที่เพื่อนในกลุ่มไปทริปสังคมกัน ซึ่งนุงหวานก็ไปไม่ได้เพราะติดแซยิดอาม่า

หวานก็เลยไปเที่ยวสะพานพุทธกับน้อง ก็ไปกันสี่คน หวาน น้อง.ก น้อง.ฟ และน้อง.อ สี่หน่ออนงค์นาง(น้อง.อ เป็นเด็กศิลปากรเพื่อนน้อง.ฟ)

เริ่มแรกตามทีกะไปแค่สะพานพุทธซื้อของแล้วก็กลับบ้าน แต่ด้วยความคึก(แรด) เลยไปต่อกัน(พี่อย่างหวานนี่แหล่ะชวนน้อง ฮิ้ว.ว..ว...ว)

 

ไปถึงข้าวสารสามทุ่มกว่า เดินๆๆ ไม่มีอะไรน่าซื้อ(เพราะในใจเครียดอยู่ นี่ชั้นจะกินเหล้าจริงเหรอวะ)

เดินๆๆ น้องเริ่มถาม พี่หวานร้านมันอยุ่ไกลไปมั้ย? (หวานคิดในใจ เอาไงดีวะตู สงสัยต้องนั่งร้านแล้วกินแล้วหล่ะ)

เราเลยนั่งกันที่ร้านๆนึง บรรยายกาศชิวๆ มีเสียงเพลงที่เข้าทางเราเลย(เพลงแรกทันทีที่นั่งร้านคือเพลง "หยุด"ของ Groove Rider)

คิดดูแล้วกัน หวานโฮกฮากเลยทีเดียว เพลงโปรดช้านนน...และร้านที่เรานั่งก็คือร้าน"บัวสอาด"(ซึ่งตอนแรกหวานอ่านป็น บัวสวาด)55+

 

พอเริ่มนั่งหวานก็ถามก่อนเลย พี่มีเหล้าอะไรบ้างอะ? สรุปมีแสงโสม เออ...กินก็กินวะ ก็สั่งมาแบนนึง(คือไม่อยากกินเยอะไง)

เริ่มแบนแรก ก็ยังเฉยๆโดยเฉพาะหวานเองเฉยมาก แก้วหนึง แก้วสอง แก้วสาม แก้วสี่ แก้วห้า ก็ยังไม่มีอาการอะไร (ขณะที่น้องเริ่มมึนแล้ว)

น้อง.ฟ ดื่มไฮเนเก้นไปสามขวด (มึน สลบไปรอบนึง อะไรเนี้ย กินแค่เบียร์ ยังสลบ 55)

น้อง.ก ดื่มแสงโสมเป็นเพื่อนหวาน ดื่นไปสี่แก้วเริ่มมึน นิ่งไปเลย (ก็สมควรแล้วหล่ะ เพราะหวานไม่อยากให้ดื่มเยอะ)

น้อง.อ ดื่มไฮเนเก้นไปขวด และก็แสงไปอีกสามแก้ว เริ่มเสียงดัง และก็สลบไปอีกคน (อันนี้แอบฮา มีการหยิบฝรั่งมากิน แถมบอกว่าอยากกินข้าวไข่เจียว จะฮาไปถึงหนาย)

 

เราเริ่มกินกันตอนสามทุ่มครึ่ง ตอนแรกหวานคิดว่าห้าทุ่มก็สมควรกลับได้แล้วหล่ะ

แต่...ห้าทุ่มหวานก็ยังไม่มึน ไม่มีอาการใดๆ (ตอนนั้นจบไปแบนนึงแล้ว) หวานก็เลย...ต่อแบนสอง

ไอ้ที่มันเป็นเรื่องก็แบนสองเนี้ยหล่ะ เพราะแค่แบนแรกน้องก็สลบไปแล้ว สรุปแบนสอง หวานแทบจะต้องดื่มคนเดียว

อ๋อ มีน้อง.ก ดื่มเป็นเพื่อน (ถึงตอนนี้น้อง.ก ของเราก็นิ่งมากแล้ว เริ่มมึนมาก) หวานก็ยังเฉยๆ นั่งดื่มไปยันแก้วที่สิบ

เอาแล้วมั้ยหล่ะ ลำยองเริ่มออกลาย แม้จะพูดคุยกับโต๊ะข้างๆได้เป็นเรื่องเป็นราวก็ตาม แต่ก็เข้าขั้นแย่ เพราะหวานอ้วก

 

และแล้วนรกก็เริ่มมาให้เห็นน้องๆเริ่มหวาดกลัว พี่หวานจะเป็นอะไรมั้ยเนี้ย น้อง.ก ที่คุยกันตอนแรกว่าหวานจะไปส่งถึงบ้าน กลับกลายเป็นคนมาส่งหวานแทน

และแล้วหลังการสอบถามได้ข่าวมาว่า หวานอ้วกไปสองรอบ รอบสองเนี้ยคนที่ร้านเอาถุงมาให้เลย (ขอโทษนะคะพี่ หนูไม่ไหวจริงๆตอนนั้น)

และแล้ว หวานก็สลึมสะลือจำอะไรไม่ได้ อ๊าก ชั้นขึ้นรถแท๊กซี่ แต่ไม่ได้เป็นคนบอกทาง จำไม่ได้เลยว่ารถวิ่งไปเส้นทางไหน (เพราะหลับคาที่ไปแล้ว)

มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนลงจากรถนั่งอยู่แถวๆบ้าน ริมถนน ข้างๆกองขยะ และลูบหลังให้น้อง.ก เพราะน้องทนไม่ไหวแล้ว อ้วกกลางถนนเลย

ระหว่างน้อง.ก อ้วกก็มีพี่แท๊กซี่ใจดีเอาน้ำมาให้ล้างปาก และก็พูดอะไรกับน้อง.ก ก็ไม่รู้(ที่ไม่รู้เพราะหวานมึนหัวมาก โลกหมุนเลยทีเดียว)

แต่หวานก็ยังคงเข้าบ้านถูก เปิดบ้านได้ แถมยังเรียกให้น้องนอนอีก(แต่หวานนอนก่อนน้องอีกนะ)55+

สุดท้าย...น้อง.กก็ให้พี่ชายมารับที่บ้านหวาน(ได้ข่าวว่าตอนนั้นตีหนึ่งแล้วเห็นจะได้) แต่หวานเก่งขนาดเดินไปส่งและกลับมาปิดบ้านเรียบร้อยเลยนะ

และแล้ว การเมาหัวราน้ำก็จบลง(อย่างน่าอับอายและน่าอนาถ)

 

ปล. วันรุ่งขึ้นหวานต้องนั่งรถกลับขอนแก่นตอนเจ็ดโมงเช้า ก็อ้วกบนรถอีก แย่ๆ

ปล.2 เมาค้างทั้งวัน โต๊ะจีนก็ไม่ได้กิน กินไม่ลง

ปล.3 อ้วกจนไม่รุ้จะเอาอะไรมาอ้วก กินเหล้าปีละครั้งครั้งหน้าจะไม่กินเยอะ คอยดู!!!(ถ้ายังมีคนกล้าชวนหวานไปกินอะนะ) 55+

ปล.4 สำหรับคนที่ผิดหลังในตัวหวานหลายๆคน ขอโทษด้วยนะ แต่หวานมันก็ยังงี้แหล่ะ (แต่ชั้นก็ไม่ได้ติดเหล้านะเฟ้ย)

ปล.5 โทจิกเพื่อนทีทริปตลอดเวลา เพื่อนคงรู้นะ ว่าหวานอยากไปมากขนาดไหน ฮือ...

 

 

บล็อคนี้ สืบเนื่องมาจากการที่หวานไปลงเรียนวิชาภาษามาเลย์มา

ซึ่งหลังจากเรียนผ่านไปคาบนึงก็เริ่มรู้กว่า มันเป็นภาษาที่น่าสนุกดีแหะ ครูสอนก็ใจดี

และเราก็ได้การบอกรักมาเลย์มาแล้ว Saya cinta pada kamu (ซาเยอ จินตา ปาดา กามุ)

ว่าแต่ เราจะบอกกับใครดีอะ กับน้องสาวเรา กับพี่สาวเรา กับครอบครัวเราดีกว่า อิอิ

 

วันนี้เปิดไปเจอสเปซของเพื่อนเก่าๆ เพื่อนมีแฟนกันไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย หว่า!!! หวานไม่เห็นรู้เรื่องเลยแหะ

รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยสนิทกะเพื่อนเท่าไหร่ก็วันนี้หล่ะ

 

วันนี้เราไปเรียน History of Science ตามที่น้องสาวแนะนำ ก็ดูไม่ยาก เพียงแต่...สอนเร็วเกินไปมั้ยคับพี่น้อง

วันเดียว 74 สไลด์ ฮือ...จดไม่ทัน ไม่จดดีกว่า รอเลคเชอร์น้องเลยทีเดียว แหะแหะ

 

ปล. ซื้อบอดี้มือถือใหม่แล้ว หลังจากโดนเพื่อน น้อง รุ่นน้อง พี่สาวประนามว่ามันสภาพแย่มากมานานนม

ปล๒. สามวันแล้ว

 

คุณเคยเป็นคนพิเศษของใครมั้ย? แล้วในใจคุณนะ เคยมีคนพิเศษบ้างมั้ย?

ไม่ใช่อะไรหรอก หวานไม่ได้เกิดอารมณ์เหงา เปลี่ยวอะไรขึ้นมา เพียงแค่ฟังเพลง คนไม่พิเศษแล้วมันอิน จนอยากจะรู้ว่า คุณนะมีคนพิเศษบ้างมั้ย?

 

แล้วตัวหวานอะเหรอ มากมายหลายคนเลยหล่ะ เป็นคนพิเศษหมดเลย ทั้งเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ แฟนเก่าแฟนใหม่ เอ๊ย อันนี้ไม่ใช่ ฮาฮา

วันนี้หวานมานั่งอัพรูปหล่ะ ไม่มีอะไรทำก็ถ่ายรูป(ตัวเอง)เล่น เป็นอาการโรคจิตอย่างหนึ่ง ก๊าก

 

ใครเข้ามาสเปซหวานก็คงจะรู้ว่าหวานอะ อัพมั่ว อัพไร้สาระ อัพไม่มีเรื่องมีราว คุณคิดถูกแล้วหล่ะ

วันนี้อารมณ์ดี หวานไปกินซูชิกับน้องมา แต่กินได้นิดเดียวหล่ะ อิ่มมากไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่

ที่อิ่มเร็วก็เพราะอาหารตามันเยอะ (ก๊าก) ยังกะหลุดไปอยู่ในฮาเรมชายเลย ฮิ้ว.ว..ว...ว

 

กินเสร็จแล้วก็พากิ๊ฟไปหนังต่อ Stardust จนจะออกโรงแล้วเพิ่งได้ดู

หนังจี้เส้นดี แต่ก่อนเข้าไปดูไม่คิดเลยนะว่าเป็นหนังรัก เข้าไปดูแล้วแอบเซง ไหงหวานไม่มีอย่างนี้บ้างเนี้ย ฮาฮา

 

วันนี้หวานนั่งทางใน คิดเรื่อยเปื่อยก่อนเคลิ้มหลับถึงเรื่องบางเรื่อง (ก็เรื่องรักอะนะ)

บางสิ่งบางอย่างที่เราทำมันบ่อยๆเข้ามันก็จะเป็นเรื่องธรรมดาไปในเร็ววัน

ไม่ว่าจะเป็นการโทสับหากัน การบอกรัก การจับมือตอนแรกๆเราอาจจะเขิน แต่พอนานๆไปเราก็จะรู้สึกว่ามันธรรมดา

หวานอยากให้เรารู้สึกถึงความรักทุกครั้งไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่อยากให้รักมีวันหมดอายุเลย อาเมน...

 

ปล. วันนี้สนุกมาก ขอบใจน้องรักที่เป็นเพื่อนเที่ยวกับคนแก่นะจ๊ะ

ปล.๒ ขอบใจทุกคนที่คอยโทมาหา เหมือนกับนั่งทางในแล้วรู้ว่าช่วงนี้หวานป่วย(ทางใจ)อยู่ ซึ้งใจจริงๆ

ปล.๓ ชั้นไม่เหมือนคนอื่นนะยะ อย่าเอาชั้นไปเปรียบเทียบกับใครเลย มันไม่ดีนะรู้มั้ยเธอ

ปล.๔ ช่วงนี้ขอ "เก็บตัว"หน่อยเหอะ

 

 

 

ก่อนอื่น สุขสันต์วันเกิดให้พี่สาวที่น่ารักของหวานก่อน วันนี้เป็นวันเกิดพี่สาว "จิ๊บ"ที่น่ารักของหวาน

คุณจิ๊บที่ขี้เกียจ วันเกิดตัวเองก็ตื่นตั้งสี่โมงเย็น ให้หวานซักผ้า ซักชุดชั้นใน ส่งผ้าซัก เป็นพี่ที่ดีจริงๆ ฮาฮา

แต่ยังไงหวานก็รักพี่สาวหวานมาก (วันนี้พี่ชายที่ขอนแก่นส่งการ์ดวันเกิดมาให้จิ๊บด้วย บ้านหวานนี่น่ารักจริงๆ)

 

วันนี้หวานก็แต่งตัวสวยไปร้องคาราโอเกะ เสร็จสี่ทุ่มครึ่ง จิ๊บเค้าไปบาร์ยันฮีต่อ หวานเข้าไม่ได้เพราะยังไม่ถึงยี่สิบ (อดตามระเบียบ ฮือ)

กลับมาหวานก็เปิดคอมเล่น ไปดูสเปซคนอื่น เห็นหญิงอัพเรื่อง "เคยมั้ย มีเบอร์มือถือคนอื่นอยู่หลายร้อยเบอร์ แต่ไม่รู้จะโทหาใคร"

 

แต่หวานอะ อยากโทหาคนบางคน แต่หวานก็กลัวว่าจะกวนเค้า กลัวเค้าไม่ว่าง กลัวเค้ารำคาญ บลาบลาบลา

แต่ทั้งๆที่รุ้นะว่าเค้าคงยุ่งๆอยู่ แต่ก็อยากโท ซึ่งเบอร์โทเค้าทำให้หวานรุ้สึกอึดอัดใจมากสุดท้าย หวานเลยลบเบอร์เค้าออกเลย

แต่ก็นะ...ลบได้ครึ่งวัน ฮาฮา สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวอยากโทไปหาเหมือนเดิม ก็ต้องไปเปิดดูเบอร์เค้าเหมือนเดิม ขำตัวเองดีอะ

 

อ๋อ วันนี้หวานไปเดินเล่นที่เอ็มโพเรี่ยม เค้ามีงานเปิดตัว BANGKOK CITY MUSICAL FEST 2007 งานดนตรีคนเมือง

จัดอยู่ที่สวนเบญจสิริ ใกล้บ้านหวาน วันที่ ๑-๒ ธันวาคม หวานไปแน่ๆ ปีก่อนหวานพลาดไปทีแล้ว ปีนี้ต้องไม่พลาด

วันนี้กอล์ฟ ไมค์มาเป็นแขก คนถ่ายรูปเยอะมาก หวานได้ยืนข้างๆเลยนะ แต่ถ่ายมาได้ไม่กี่รูป เพราะหวานมัวแต่ถ่ายพี่โก้ MR.SAXMAN อยู่ อิอิ

พี่โก้น่ารักมาก กะพี่อ้อม สุนิสา น่ารักโฮกฮากเลยทีเดียว

 

ไปดีกว่า บ่นมานานแล้ว เดี๋ยววันหลังหวานมาอัพรูปพี่โก้กะพี่อ้อมนะ บะบาย

 

ปล.คิดถึงคุณ

ปล.๒ กิ๊ฟ เจ๊ยังไม่ซื้อมือถือเลยอะ เราเลยยังโทซิมฝาแฝดเราได้ไม่เต็มที่ ฮือ แย่จัง

ปล.๓ พี่ต่อ ช่วงนี้คุยกันบ่อยนะเรา เดี๋ยวจะกลายเป็นแฟนทางพฤตินัยพี่สักวันอยู่เนี้ย ฮาฮา

ปล.๔ ฮาโลวีนปีนี้ขอให้ผีหล่อๆมาหลอกหวานด้วยเถิด อาเมน

 

 

เริ่มด้วยลงทะเบียน หลุดไปตัวนึงคือ Spanish Comm ก็อะนะ โอเค เดี่ยวค่อยหาลงใหม่ อยากลงอิตาลีอยู่นะ

ลงเรียนกับหญิง เกาะเพื่อนเรียน 55+ แต่ก็ขอเวลาคิดก่อนดีกว่า...เผื่อเปลี่ยนไปลงเกาหลี ญี่ปุ่น อยากลงญี่ปุ่นคอม มันไม่มีเหรอ ชั้นเขียนไม่ค่อยเป็น แง...

ส่วนรัสเซียสอง ไม่มีคนลงอยู่แล้ว ก็ไม่เด้งตามระเบียบ

 

เกรดตอนนี้ออกมาสองตัวแล้ว อังกิดหวานได้ซีบวก เฮ้อ...แย่ตามคาด

รัสเซีย บีบวก เออ ค่อยยังชั่ว เป็นกำลังใจทำให้อยากเรียนต่อ แต่อันที่จริงคนอื่นเค้าก็คงได้เอกันมั้ง ได้บีบวกเนี้ยคงเรียกว่าต่ำ เงิ่บๆ

ช่างมัน รอลุ้นวิชาที่ชั้นนั่งอ่านแทบตายดีกว่า ดูซิมันจะได้แย่ขนาดไหน 55+ (ไม่ใช่ได้ดีขนาดไหนนะ) เงิ่บๆ

 

ไปเที่ยวภูเรือ จังหวัดเลยมา ถ่ายมาแต่ดอกไม้และแมลง ช้อบชอบ อากาศหนาวโคตร

ไปเที่ยวขอนแก่นกับเพื่อนสนิทมา ไปหาแม่นม ไปหลังมอขอ ได้เห็นก้องใส่ชุดนักศึกษา สนุกดี

ได้ร้องคาราโอเกะในโรงแรม ได้ดื่มน้ำแก้วละ 40 บาท เห็นบิลแล้วลมจับ มันคงเป็นน้ำมาจากยอดเขาเอเวอร์เรสต์ ฮาฮา

 

ตอนนี้ไม่มีอะไรทำ อ่านหนังสือจบไปหลายเล่มก็แล้ว ดูซีรียส์ก็แล้ว

วันๆก็ได้แต่นั่ง รอรอรอ รอเจอผู้คนที่รัก ทั้งที่อยู่ในมอขอ ทั้งที่อยู่กทม.

คิดถึงเพื่อน คิดถึงน้องสาวที่รัก คิดถึงจิ๊บ บลาบลาบลา

 

ปล.  เรากลับมาพิมพ์ SMS อีกครั้ง  เพราะคนที่เรารัก (อ๊วก)

 

 

 

กลับมาแล้วจ้า ห่างหายไปนาน ขนาดวันเกิดตัวเองก็ไม่ได้มาอัพเลย

พูดถึงวันเกิดกันหน่อย วันเกิดปีนี้มีความสุขมากมาย เพราะเพื่อนทั้งหลายทั้งโทร ทั้งส่งเมสเสจมาให้ ฮิ้วววว

บรรดาเหล่า ZAD ทั้งหลาย ก็เลี้ยงเอ็มเค กินกันจนท้องบวม หวานไปถึงช้าหน่อยเพราะต้องไปทำงานวิจัย

ไปถึง โอ้ สั่งกันไปเป็นพันแล้วเหรอเนี้ย??? (งั้นสั่งต่อ หวานหิว เหอเหอ) 

 

ก่อนการสอบจะมาถึง ก่อนความอบอุ่นเพราะไฟล้นตูด (กรุณาอ่านเป็นทำนองเพลง ก่อน ของพี่ป๊อด)

ที่ไฟล้นตูดก็เพราะว่าหวานคาดว่าตัวเองจะอ่านไม่ทันแล้วอะซิ 55+

เออ...มีไรจะเล่าให้ฟัง ช่วงนี้จิ๊บติดไฮไฟว์มาก เพื่อนคนใดที่พี่สาวหวานแอดไปหาของรับแอดเจ๊แกหน่อยละกัน

แกมีเพื่อนน้อย เลยอยากได้เพื่อนของน้องสาวไปเป็นเพื่อนด้วย (แถมยังกระทำตัวแอ๊บเด็กจนตูละอายแทน ฮาฮา)

 

ช่วงนี้เหนื่อยๆ หนังก็เข้าโรงเยอะมาก แต่เงินก็ไม่ค่อยจะมี

แถมปิดเทอมนี้ หวานเองก็กะจะตระเวณเที่ยวต่างจังหวัดเต็มที่ ใครอยากไปไหนไม่มีเพื่อนไปชวนหวานได้!!!

แต่ที่บ้านประกาศมาแล้วว่า "ต้องอยู่บ้านอย่างน้อยสิบห้าวัน" งั้นจำนวนวันที่เหลือหวานก็จะเที่ยวให้เต็มที่

(แต่พอมานั่งคิดๆดูแล้ว อย่างงั้นตูก็มีเวลาเที่ยวไม่กี่วันเองซิฟะ) งึมงำ ๆ ทำไงดี ช่างมันก่อนแล้วกัน

 

ไปดีกว่า กองชีทเยอะแยะรอเราจัดการอ่านอยู่

ปล. พูดถึงวันเกิด น้องสาวที่น่ารักให้ตุ๊กตายูเมโกะมา มันเป็นตุ๊กตาอาถรรพ์

เพราะทำให้เรานอนกอดตลอดเวลา แล้วก็เผลอหลับทุกทีที่กอดเจ้าตัวนี้ ขอบใจมากนะน้องรัก รักน้องทุกวัน อิอิ

 

ปล ๒. ถึงคนๆนั้น ไม่ได้คุยกันมาสักพักแล้ว จะสิบวันแล้วมั้ง?

คุณคงยุ่งมาก ไหนจะ project ไหนจะ final exam(เห็นตารางสอบคุณมีสอบทุกวันเลย แถมยาวไปจนเดือนหน้า)

เลยไม่มีเวลาจะโทรหารึส่งเมสเสจหาหวาน หวานก็เข้าใจ แต่ทำใจยากอะ เริ่มรู้สึกเหงาแล้วนะคุณ

อยากฝากเพลงนี้ให้คุณฟัง "คิดถึงเธอทุกที(ที่อยู่คนเดียว)" คิดถึงเว้ยเฮ้ย...

 

 

 

 

มาแล้วๆ มันกลับมาอีกครั้งแล้ว

สืบเนื่องมาจากอาทิตย์ก่อนสอบ กุลลดา วิชาพัฒนาสังคมสมัยใหม่

หลังจากสอบเสร็จก็มีอาการหงืดๆบ้าง เพราะรู้สึกว่าตัวเองเขียนไปแบบไม่มีเรียบเรียงเลย

(แถมลายมือยังโคตรบรมห่วย ท่านจะอ่านออกมั้ยเนี้ย) แต่เอาเหอะ!!! มัน(เหมือนจะ)ทำได้ น่าจะเกินมีนอยู่หรอก ไม่ได้หวังมากมาย

ก็แค่ตื่นมาอ่านมันมาทั้งวันและคืน อ่านมันมาหลายอาทิตย์ก่อนสอบ (แม้ว่าจะไม่จบก็เถอะ) ก็แค่หวังว่ามันจะเกินมีน ก็มากกว่ามีนนะ พระเจ้าขา...

 

ตอนนี้หวานก็กำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านคำศัพท์อังกฤษที่จะสอบในวันพฤหัสบดีนี้อยู่ (ซึ่งก็ไม่ค่อยเข้าหัวหรอก)

และยิ่งได้รับรู้มาว่า อาจารย์ พิชญ์ ท่าน assign บทความต่างๆมาให้อ่านรวมกว่า 200 กว่าหน้า (เอาเป็นว่ายังกะให้อ่านหนังสือทั้งเล่มเลยอะ)

พระเจ้าช่วย!!! อ่านไม่ไหวแล้วค่า เบื่อแล้วค่า ได้ข่าววันที่ 19 มีสอบรัสเซียด้วย อะไรจะมารุมมาตุ้มขนาดนั้นเนี้ย

 

แล้วช่วงนี้ก็ใกล้วันเกิดหวานแล้วด้วย เอาเป็นว่าใครจำไม่ได้รึยังไม่รู้ก็จงรู้ไว้ซะ

"วันเกิดหวานวันที่ 14 กันยายน"นะเจ้าค่า ซึ่งตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะกินอะไร ที่บ้านก็ถาม เพื่อนก็ถาม แต่ยังไม่คิดไม่ออกเลย

ขอเวลาคิดก่อนแล้วกัน ใกล้ๆ(กว่านี้)จะบอกนะจ๊ะ

 

ปล.   อยากได้ที่ห้อยโทรศัพท์มือถือ ใครใจดีช่วยซื้อให้หน่อยจิ เอาสวยๆ เลิศๆนะ ก๊ากกกกกกกก

ปล.2 คงไม่มีคนซื้อให้หรอก เอาเป็นว่าเก็บตังค์ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดตัวเองดีกว่า เนอะ(ถามเองตอบเองอีก -"-)

ปล.3 AF 4 วีคสุดท้าย คุณคิดว่าใครจะได้คะ? หวานเชียร์นัท(V1) แต่ก็แอบคิดว่าเค้าจะให้นัทเหรอ? คงไม่ให้แน่เลย มันเป็นเวทีกีดกันทางเพศ

เดี๋ยวก็คงให้นัทได้ที่สองแน่ๆ หวานทำนายว่า ต้อลได้ที่หนึ่งแล้วกัน ที่สองนัท ที่สามลูกโป่ง ไม่ก็ที่สองลูกโป่งที่สามนัท (ตามใจตัวเองเลย)

ปล.4 อาทิตย์หน้าเริ่มไปหาหมอฟันแล้ว น่ากลัวว่าเร็วๆนี้อาจได้ใส่เหล็กดัดฟันเลย หน้าตามันคงประหลาดพิลึกกึกกือแหง!!!

ปล.5 ใครมีตั๋ว AF4 ชวนหวานด้วย ขอร้อง plzzzzz มาชวนหวานไปด้วยเถอะ อยากไปมากให้ตายเหอะโรบิ้น(ฮู้ด) ก๊าก มุกแป๊ก...

 

บะบายของแท้ ปัจฉิมลิขิตอันที่จริงมันมีมากมายมหาศาล ไปก่อนโดนด่าดีกว่า กั่กกั่ก อ๊ากกกกกกก อยากแปลงร่างเฟ้ย!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ซึ่งขากลับเดินผ่านสวนเบญฯแล้วเห็นอาซิ้มรำไทเก็กใส่กางเกงเหมือนหวานจริงๆ (อายมากๆ)